Christelijke gedichten

Delen en liefhebben

Uit liefde delen.

Delen in liefde. 

2 woorden

die tot één smelten.

Tot een,

“Ik heb je lief”.

Onlosmakelijk

verbonden,

als hoop voor

de wereld.

Als getuige

van Hem die

uit liefde,

zijn leven gaf 

voor de velen.

Elke tijd heeft zijn eigen geest.

Elke tijd heeft zijn eigen geest,

Maar Gods geest is van alle tijden

Niet vergeten

Niet vergeten.

Ik mag er een van  zijn,

als lammetje.

Gehoed, gedragen.

Zelf al ben ik nog heel klein.

 

Ik mag er een van zijn

genietend van de jeugd.

Ontdekkend, zoekend,

jong, geen kennis van zorg en pijn.

 

Ik mag er een van zijn,

met mijn eigen streven.

Bouwend, dromend van een toekomst,

als een glas zoete wijn.

 

Ik mag er een van zijn,

als je teleurgesteld bent,

Een droom een droom blijft’

Je verwachtingen te hoog gegrepen zijn.

 

Ik mag er een van zijn,

als een keerzijde zichtbaar wordt.

De eerste striemen zich aan dienen,

niet alles blijkt even fijn.

 

Ik mag er een van zijn,

geslagen, gebukt.

Toekomst is verleden tijd,

de zoete drank is geworden tot azijn.

 

Ik mag er een van zijn

Als een slopende ziekte je beukt

Je leven door tranen verder gaat

en leeft tussen hoop en pijn.

 

Ik mag er een van zijn,

dat dit een troost mag wezen.

Wanneer de zon ons pijn doet,

en morgen donker lijkt

Eens mogen we genieten van een grote zomer en

Ik mag er een van zijn.

Het komt goed.

Geplaagd door weer en wind,

soms te warm,

dan weer te koud.

Wat van boven komt,

voelt lang niet als een zegen.

 

Al die plagen,

zijn als een last.

ze drukken mij neer.

Moe laat ik het hoofd hangen,

door al die slagen.

 

Maar elke nieuwe morgen,

wanneer het licht doorbreekt,

voel ik levenssappen stromen,

veer op, gevoed door

warmte en goede zorgen.

 

Met de zon in het gezicht,

sta ik weer omhoog kijkend,

met lotgenoten, groot en klein

als stille getuigen van de schepper, 

naar de hemel gericht.

 

Nu heb ik nog weinig om te pralen,

Gekromd, of nog in de knop

Maar weet, het KOMT goed.

En zal ik als een prachtig schepsel,

volop in de zon staan stralen

 

Wat zou de schepper dan niet doen,

voor de mens,

zijn scheppingskroon

als mij dit al gegeven wordt,

ik, een eenvoudige zonnebloem.

Ik ga op reis en ik neem mee.

Zwaar van alle bagage,

sta ik uitgeput aan de grens,

Bepakt en bezakt. 

Vol met mijn, hebben en houden,

het vele wat ik wens.

 

Zeg, stop eens!!

Het is Jezus, hij ziet mijn rugzak. 

Zegt, is dat nodig? 

En ook die grote koffer,

gevuld met ongemak? 

 

Neem mijn last, het verlicht je.

Wees vol van Mij, mijn kind.

Dan gaan weer grenzen open.

Kun je, “gedragen” verder reizen,

naar waar je echte rust vindt. 

Je ware waarde. 

De waarde van een mens, 

ligt niet in wat we weten. 

Presteren of vergeten. 

Niet in mooie blauwe ogen, 

of een opgebouwd vermogen. 

 

De waarde van de mens,

zit niet van buiten. 

Het goed kunnen uiten.

De manier van kleden, 

of deftige zeden. 

 

De waarde van de mens,

vind je in het liefdevolle spoor

Van een aandachtig gehoor 

woorden die troostrijk zijn. 

Handen, helend de pijn

 

De waarde van de mens 

deed Jezus naar golgotha gaan. 

Om voor deze mens in te staan

Zijn leven gaf, om niet, 

voor een eeuwigdurend krediet. 

Kleur bekennen

Gisteren is geweest

En morgen, ach nee,

vandaag wil ik leven,

is het feest.

 

Het grijze verleden,

de zwarte toekomst.                           

Nee, geef mij maar

het heden.

 

Velden rood gekleurd

van oorlogen

overspoeld door de tranen

van hen die hebben getreurd.

 

als een eindeloos akkoord

zijn  berouw en inkeer

als een contrast op paars.

een ongekend woord

 

Hoop, nieuw leven,

wat zegt mij groen.

Als het vertaald in geldelijk gewin,

alleen gaat om de poen.

Een kleurloos bestaan, 

is wat rest.

Geen hoop op morgen,

alleen met eigen lot begaan.

 

Wat een kleurrijk bezit,

als je geniet van het groen,

De schoonheid van de lelie,

het ontluikend leven in de pit.

 

Niet meer kleurenblind zijn,

te zien wat echt waarde heeft,

het paars van de inkeer,

en ook voor de ander leeft.

 

In het rood de genade ziet,

van Jezus. die voor ons het leven liet.

Voor allen die kleurloos zijn, zonder kans.

te wassen tot een hemelse glans.

Lichaamstaal

Je verdriet, gemis, ik wist het allemaal. 

Zwijgend heb ik naast je gezeten,

het oor dicht tegen je aan.

Mijn handen hebben je gestreeld,

ik heb ze gevouwen,

in stilte vurig biddend.

Mijn gesloten lippen hebben je zacht gekust,

met betraande ogen die boekdelen spraken.

Want hoe kan ik je anders troosten,

als de woorden ontbreken,

of niet meer zijn dan holle vaten,

dan met liefdevolle lichaamstaal.

Lieve mens, sta op

Ruzie, onenigheid.

Maar niemand die opstaat,

de minste wil zijn,

als eerste de hand reikt.

 

Druk, je kunt het even niet aan

Maar niemand die opstaat,

zegt, geef het mij maar,

ik zal wel voor jou gaan.

 

Plastic, de wereld ligt vol van deze soep.

Maar niemand die opstaat,

ik maak het verschil,

de eerste stap naar minder troep.

 

Een ongeluk, je raakt gewond.

Maar niemand die opstaat,

eerste hulp verleent,

jou even het belangrijkste vond. 

 

Verdriet, slapeloze nachten.

Maar niemand die opstaat,

je troost, omarmd,

op je staat op te wachten

 

Dorst, je snakt naar water, ongekend.

Maar niemand die opstaat,

zijn kruik water met je deelt,

je dorstig lichaam doordrenkt.

 

Maar… het is  Pasen was geweest 

Toch iemand die opstond.

De minste wou zijn.

Voor ons is gegaan.

Onze rommel opruimt.

Zelf de wonden heelt.

Die troost en omarmd.

Als levend water ons wil doordrenken.

En Jezus roept ook ons,

Lieve mens, sta toch op

Mag ik U vandaag iets vragen Heer.

Mag ik U vandaag vragen Heer.

Dat onze tuin hier mag bloeien.

Ons werk vrucht mag dragen 

Tot mijns naaste en Uw grote eer.

Lieve God

Met vragen zijn we vaak omgeven

Ga ik links of moet ik rechts.

Wat is goed en wat hoort niet.

Wilt u toch steeds het pad ons wijzen

en ons richting geven in dit leven.

 

Dat  onze vragen niet tot een  drempel wordt,

tussen mijn naaste en ik.

Dat we ons leven willen delen,

ieder met zijn eigen  blik

Hand in hand Uw pad bewandelen.

Wetend dat uw liefde, 

ons allemaal omgordt.

Liefde maakt een last lichter.

Je kunt niet zomaar ieders lasten dragen,

andermans kruis op  je schouders nemen,

dat zal ook  niemand van je vragen.

Of je eigen last als rugzak.

wegschuiven, aan een kapstok hangen,

als een stukje ongemak.

Maar toch  wijst Jezus ons een weg,

dat  liefde bergen kan verzetten.

Hij, als drager, van een voor allen.

hield van ons, nog meer dan als broer of zus 

Hij wil ons helpen toch de schouders te zetten,

bij wie  bezwijken onder de last.

Zoals dat jongentje,

toen zijn zusje, 

waar hij zo zielsveel van hield, moe werd.

Hij haar op zijn rug nam

En  antwoorde op de vraag van een passant

Is de last niet te zwaar?, 

Hij zei, maar het  is toch mij zusje.  

Het pad van vertrouwen.

Langs liefde, stromend door diepe kloven. 

en brokstukken van onvermogen,

om brood te delen.

en vol van vrede te zijn. 

Loopt een pad waarop ik gaan kan. 

Als een kronkelende weg naar boven. 

 

Waar de angsten worden weggedaan.

Vertrouwen richting geeft. 

Hoop, belofte blijkt 

en verwachting, zekerheid.

Een pad voor wankelaars en vertwijfelden.

Waar Jezus zelf zal voorgaan. 

Zeeën van liefde, bergen van hoop en rivieren van geloof.

Wie, o wie heeft het allemaal gemaakt. 

Houdt de zeeën en rivieren in zijn hand.

De hemel in lengte en breedte afgemeten.

Het gewicht van de heuvels en bergen afgewogen.

Over de aarde en alles wat er leeft, waakt 

 

Mijn verstand, een cadeau uit Gods hand,

is te klein om het te bevatten.

De twijfel reikt vaak bergen hoog.

Is de wetenschap God voorbijgestreefd,

Geloven alleen voor een klein verstand.

 

Wat, als het als een grap door de wereld gaat.

Een zoethouder als het moeilijk wordt,

Als een doekje voor het bloeden.

Een krampachtig vasthouden,

aan een God die niet bestaat.

 

Maar hoe vaak is het anders dan ik denk.

Mijn begrijpen is als een stofje, zo beperkt

Het wonder van Gods geest is niet te bevatten.

Zijn grootheid is zo oneindig veel meer,

dan het grootste verstandelijk geschenk.

 

En blijf ik, diep vanbinnen, vol vertrouwen. 

Weet ik van Zijn zeeën van liefde. 

De hoge bergen van hoop.

Stromende rivieren van geloof.

Van de God, waar je altijd op kunt bouwen. 

Verwonderen.

Als wij ons niet kunnen verwonderen over wonderen, zullen er ook geen wonderen zijn.

Ben ik wel iemand

Ben ik wel iemand?

Ik voel me soms zo,

niemand.

Doe ik ertoe?

Wat voeg ik toe?

Maar, weet je,

Jij maakt het verschil,

Door er te zijn

en niet te zijn.

Door je stem

en door je zwijgen

Door lief te hebben,

en voor wie jou liefhebben.

Voor God, ben je alles waard,

gewoon,

omdat je bestaat.

Door hem gekend,

zoals je bent.

Door dat alles,

ben je veel meer dan zomaar,

iemand.

"Dag in dag uit"

Gedicht welke toegevoegd is aan het dagboekje, "Dag in dag uit" van 2025

Dit dagboekje wordt jaarlijks verstrekt aan gemeenteleden ouder dan 75 jaar.

"Dag in dag uit"

Gedicht welke toegevoegd is aan het dagboekje, "Dag in dag uit" van 2026

Dit dagboekje wordt jaarlijks verstrekt aan gemeenteleden ouder dan 75 jaar.

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.