Maandgedicht jan. 2026

Een kapstok

Ik wenste dat er een kapstok zou staan.

Gewoon, zoals wel vaker,

als je ergens binnengaat.

Nu bij de drempel van het nieuwe jaar.

Waar ik ze op kon hangen,

mijn gescheurde kleren. 

Dat wat vuil, en kapot is, 

of met tranen doordrenkt.

En zo, zonder schrammen en butsen,

2026 binnen te gaan.

 

Maar op de valreep van het jaar,

hoezeer de onrust ook blijft knagen.

Klinkt daar een lied van hoop.

“Een kind is ons geboren”

Immanuel, Hij is met ons. 

Zie ginds, daar op die heuvel dat kruis.

Een kapstok om te dragen.

Mijn kruis wordt nu het Zijne.

Ga in vertrouwen verder.

Het is Jezus, Hij maakt het waar.

Maandgedicht feb. 2026

Aandacht, een stille stem, een liefdevol stukje tijd. 

Sterker dan alle overstemmers in koor,
vol van menselijk gewin. 
Is het de stille stem van aandacht,
die het wint. 
Wanneer je met je open hart,
naast die van de ander bent.
Dat aandachtige, ik luister,
met het door jouw geleende oor.
Aandacht, het is zoveel meer,
dan een klein, vluchtig moment.
Ze laat iets tot bloei komen.
Jou, uit liefde gegunde tijd, 
toont een weerspiegeling,
van onze Heer.

Verhaal maart 2026

Vertrouw op Zijn handen. 

 

Op een evenement waar tal van ambachtslieden hun vakmanschap toonden, was er eentje die de gelegenheid bood om zelf een eenvoudig voorwerp te maken. 

 

Een meisje van een jaar of tien, die samen met haar moeder de stand bezochten, leek het wel leuk toe om dit te gaan proberen. 

In een 10tal woorden werd uitgelegd wat de bedoeling was, en vol enthousiasme begon ze er mee. 

Eerst moest op een dun stukje metaal de vorm geschetst worden.

Daarna volgden nog diverse andere stappen, zoals de contouren uitknippen, buigen, met een hamer bewerken, kleine nerfjes erin slaan e.d.

Terwijl het meisje druk bezig was met het vormgeven, kreeg ze veel vrijheid om haar eigen voorkeuren erin te leggen. 

Er lag een mooi voorbeeld welke als model diende, maar er werd verteld dat, wanneer haar werkstuk niet volledig overeenkomstig is, het nog steeds heel mooi kan zijn. 

Iets breder, langer, meer of minder deukjes zouden het heus niet ontsieren.

De begeleider bleef op een kleine afstand staan en liet haar dus zoveel mogelijk de vrije hand. 

Maar hij wist natuurlijk dat het materiaal scherp was, verkeerd gerichte hamerslagen pijnlijk konden zijn en als hij niet oppaste, er misschien ook weinig herkenbaars overbleef van wat voor ogen stond. 

Dus zonder dat zij er echt erg in had, stuurde hij haar hand een beetje, gaf, ongemerkt, af en toe een klein corrigerend duwtje in de goede richting en hield vast wanneer het niet helemaal goed leek te gaan.

Tussendoor, gaf hij, met een bijna onhoorbare stem, instructies.  

Dit alles om toch een goed eindresultaat te krijgen. 

Toen het werkstuk klaar was, had ze iets in handen waar ze zo trots als een pauw op kon zijn.

Dit had ze zelf gemaakt en liet het, met een stralend blij gezicht, aan haar moeder zien. 

Het was haar werkstuk, gemaakt met haar talenten.

Ze had eraan gewekt alsof het een levenswerk was.

 

Is dit misschien zoals God met zijn Geest in ons leven aan het werk wil zijn?

Als een meester die zijn vak als de beste verstaat.

Die op afstand lijkt te staan, maar in werkelijkheid heel dichtbij is.

Instructies geeft, niet met donderslagen, maar met een stem als van het ruisen van de wind. 

De weg wijst door, onopgemerkt, ons richting te geven.  

Die ons weleens laat ploeteren met de talenten, omdat we te eigenwijs zijn, denken alles zelf te kunnen of willen doen. 

Maar God grijpt ons graag bij de handen, want Hij weet van de scherpe randen van het bestaan, ziet de misse slagen in het leven, hoe ons creëren vaak haaks staat op wat hem voor ogen staat. 

Hij wil niets liever dan dat wij, met een stralend blij gezicht, terug kunnen zien op dat wat uit onze handen komt. 

Maandgedicht April 2026

Lenteadem

 

Bloemknoppen staan op springen

Vogels, als adem van een nieuwe lente,

gaan weer hun hoogste loflied zingen. 

 

De aarde ontvangt nieuw zaad.

Wat door de zomerzon, als kracht van boven,

opnieuw weer groeien gaat

 

Tarwevelden vol goede vruchten

Ruisend in de wind, als wuivende feestgangers,

onder blauwe hemelse luchten.

 

Het aardse brood om te delen.

bron om uit te putten. hongerigen te voeden,

een zegen, tot spijze voor de velen.

 

Maar de ware lenteadem is gegeven,

toen zaad, tussen rotsen opgebaard,

na 3 dagen weer opstond tot nieuw leven.

 

De eersteling, vol van genadebrood.

Manna voor alle volken, 

de opgestane Heer, zijn overwinning op de dood.

Deze maand stond een verhaaltje gepland, maar tijdens een kerkdienst was er een aansprekende liedtekst, passend bij de maand, die bijna vroeg om er iets mee te doen.

Vandaar een verhaal en gedicht.

Symbolisch gezien hebben ze ook nog overeenkomst.

Het draait bij beide om “nieuw”

Verhaal mei 2026

Nieuw leven

 

Rond 12 april stond er, voor in de kerk, een mooi gedekte tafel vol met kaarsen in alle vormen en kleuren.

Omsloten tussen symbolisch dragende handen en het licht en beschutting van kaars en kruis.

Er stonden grote statige tot bescheiden kleine kaarsen.

Nieuwe en gekleurde kaarsen, kaarsen met korte lontjes, geknakte, kaarsen die grotendeels zijn opgebrand of die bijna niet aan lichtgeven zijn toegekomen.

En natuurlijk kaarsen die gewoon overbodig waren.

Ze zijn bij elkaar gebracht om omgesmolten te worden, ze een nieuw leven, een nieuw licht in Oekraïne te geven.

 

Een beetje fantasie maakt dat je deze kaarsen, symbolisch gezien, voor kunt stellen als mensen van de wereld, onze gemeente, je eigen kring, maar het geldt in feite voor iedereen als individu.

Voor elke persoonlijke situatie staat er waarschijnlijk wel een kaars bij.

Mensen met status of, klein en bescheiden.

Oud of jong, gekleurd, met korte lontjes, geknakt of zij die bijna zijn opgebrand of niet aan lichtgeven toekomen.

Vult u het verder maar in.

Mensen met een gevoel van overbodig te zijn, opzij gezet.

Maar dat is niet het doel van mensen en niet wat Jezus wil.

Voor hem zijn we geen afdankertjes met de rug tegen de muur.

Voor Jezus geen einde maar een nieuw doel.

Maandgedicht mei 2026

In nij begjin

Yn de bol skûlet de titelroas
Yn de blom sit al in apel
Yn de pop de belofte, 
fan de flinter, fladderjend nei elke blom.
Yn de kleld fan de winter 
leit de boaiem fan de maaitiid. 
as in waarme tekken oer wat komt. 

Yn wat dea is, leit nij libben. 

Yn de hân fan ús skepper, 

leit eltse nije moarn. 

Yn Syn opstean leit ús nij begjin.

 

Nei NLB 982

Maandgedicht juni 2026

Friet van Piet

 

Of ze een naam hadden, misschien niet. 

Maar stevig verankerd zaten ze daar, 

2 duffe witte duiven.

Op een betonnen platje, vol witte stront.

Boven, “Friet van Piet”

 

Dit is pas leven wordt er getweet.

Een lifestyle, niet meer dan een duik,

naar de afvalbak met friet. 

De klodders mayo en vele resten curry

All you can eat. 

 

Ach, jij arme hoogvlieger, dat je het niet ziet. 

De paradijselijke bossen om de hoek.

Met zijn vele zaden en beukennootjes.

Maar vast gelast zit aan je plakje, 

boven “friet van Piet”. 

 

Zo'n bos bestaat helemaal niet hoor,

werd door een duif gekoerd.

Wij laten ons niets wijsmaken. 

Hier zijn we veilig, hier zijn we vrij. 

De rest bevestigden dit in koor. 

 

Dit was van onze voorouders en nu zitten wij hier. 

Mussen, merels en andere zwarte profiteurs, 

hebben we verdreven. 

Nieuwe gelukzoekers, mee-eters en mee-genieters

jagen we weg met zijn allen.

Ze vormen een bedreiging voor ons plezier.

 

O ja er komt wel eens iemand in onze woning,

met verhalen over een prachtig park. 

Maar daar geloven wij niet in

Fantasie van duffe duiven

Ze zien ze vliegen, zijn de weg kwijt

Pure onzin zo’n park van melk en honing. 

 

Maar, nou ja, hoe is ons eigen stekje.

De menselijke werkelijkheid.

Ook niet vaak zo plat zoals dit plakje.

Ver van een prachtig vruchtrijk park.

Levend boven “Friet van Piet”

Afgeschermd en afgezonderd als “ons” veilig plekje.

 

 

Naar aanleiding van een anekdote van ds. Wouda uit de 

preek van 3-5-2026

Maandgedicht (Frysk) juli 2026

Wurden fan Pake.

 

1

Ik wol, yn dizze fakânsjetiid,

Jo om in seine freegje Hear. 

Nee, net foar mysels, 

want salang bin ik hjir net mear. 

My rinskuon stean te ferstofjen yn de kast. 

En myn  caravan ha it ferkocht, hy wurde my ta lêst.

Wat ik allinich nedich ha om fierder te gean,

is Jo fêste hân, as myn  hâldfêst.

 

2

Ik freegje it foar de bern en bernsbern Hear. 

Ja, se binne al lang de doar út. 

Mar foar hun fakânsje wegen,

bid ik dizze kear. 

Ja, ik wit it, se ha navigaasje mei. 

Selshelplectuur, hânboek foar it meitsjen fan gelok

De bagage liket compleet.

Mar fan in fakânsjebibel boekje?, 

dêrfan hawwe se gjin weet. 

 

3

O ja, dan ha ik noch wat Hear. 

Minsken  dy’t ik een goeie wei ta bidde wol. 

In protte minsken fan tsjerke

en út it doarp binne der efkes net mear. 

Wêrhinne is my net bekend. 

En in fakânsjegroet yn de  brievenbus?

dat ding bliuwt alsmar mear leech. 

Ja, social media, dêr wurdt hiel wat dielt. 

Mar om dat by te hâlden, 

wurdt foar my te dreech.

 

4

No ik dochs mei Jo oan de praat bin Hear

Jo witte it fêst wol, mar der binne

Oekraïners yn ús doarp kaam te wenjen. 

In eigen thús hawwe se net mear.

Maandgedicht (Ned.) juli 2026

Woorden van Opa

1

Ik wil in deze vakantietijd, 

U om een zegen vragen Heer. 

Nee hoor, niet voor mijzelf. 

Want mijn reis, is vast niet heel lang meer. 

De wandelschoenen, ze staan al jaren in de kast. 

Mijn mooie caravan heb ik al lang geleden verkocht. 

Wat ik alleen nodig heb om verder te gaan,

is Uw trouwe hand, als houvast. 

 

2

Ik vraag het voor de kinderen en kleinkinderen Heer. 

Ze zijn allang de deur uit. 

Maar voor hun vakantiewegen,

bid ik deze keer. 

Ja ik weet het, ze hebben navigatie mee.

Zelfhulplectuur, handleiding voor maakbaar geluk.

De bagage lijkt compleet.

Maar een vakantie Bijbelboekje? 

daarvan hebben ze geen weet. 

 

3

O ja, dan heb ik nog iets Heer. 

Mensen wie ik goede wegen toe wil bidden. 

Veel kerkleden en dorpsbewoners zijn er even niet meer.

Met onbekende vakantiebestemming vertrokken.

De brievenbus, ach, een vakantiegroet zit er niet meer in.

Ja, op social media komt je alles aan de weet.

Maar dat is niet mijn ding.

 

4

Als ik dan toch bezig ben Heer.

Weet u, er zijn Oekraïners in het dorp komen wonen. 

Een eigen thuisland hebben ze niet meer.

Sommigen zien ze liever gaan dan komen. 

Maar het is hier geen, op vakantie zijn,

Vol zorg over kinderen en familie, die angst en verdriet

Ze dromen van vrede, mag ik vragen,

dat U daarin voorziet.

 

5

Tot slot nog een ding Heer. 

Dank, dat U de reis met ons vol weet te houden.

Ons steeds weer nieuwe wegen geeft,

keer op keer.

Niet er even tussenuit knijpt.

Met onbekende vakantiebestemming vertrekt,

zonder een adres achter te laten,

U geeft ons Uw eigen woorden mee,” Ik zal jullie nooit verlaten”,

Als reisverzekering met de garantie, dat we,

in Jezus naam,

nooit door U in de steek worden gelaten.

 

Amen

 

 

 

Maandgedicht aug. 2026

Trek weg

 

Er was eens…. een man.

Die ging op reis, 

zonder te weten waarnaartoe. 

Steunend op een belofte.

Gehoorzamend aan een stem

die zei, trek weg. 

naar het land wat ik u wijs.

Zijn naam was Abraham.

 

Trek weg

Zegt deze stem door alle eeuwen heen.

Ga, naar waar Ik je wijs.

Keer om.

Laat achter je. 

Wegen zonder doel.

Kronkels van het bestaan

De wereld van loze beloftes.

waar brood gegeven wordt als steen.

Jij, vreemdeling met tijdelijke status.

De blijvende stad, 

ligt op de weg van gehoorzaamheid.

In de stem van de Herder.

Hij leidt je.

Heeft een weg bereid.

Ga in vertrouwen,

met Jezus als baanbreker.

Durf je het aan? 

alleen met een belofte, 

op weg te gaan. 

Je zult een eeuwige verblijfplaats vinden,

op de weg die Hij je wijst.

Vast en zeker

Geïnspireerd door het jaarthema 2026/2027 van de PKN

 ‘Beweeg mee! Kerk-zijn in het krachtenveld van Christus’. 

Maandgedicht sept 2026

Laat mij Heer

 

Als een twijg,

diep in U geworteld zijn.

Meebewegend op Uw levensadem

Dat geen kwade macht,

mij uit Uw goede grond krijgt

Maar ik mag leven en bewegen,

uit Uw kracht

Samen gemeenschap vormen van

mensen die opstaan

Bewogen door Uw Bijbels woord.

Om onze weg, in de speelruimte

van Uw Geest te gaan.

Het krachtenveld van Christus.

Want in en door Hem,

leven wij,

bewegen wij,

en zijn wij.

Want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.
– Handelingen 17:28a (NBV21)

 

 

Dit gedicht verwijst naar een speciale dienst, 

een “oars as oars” dienst, op 25 oktober.

Een dienst met als thema “Als stenen spreken” 

Fotogedicht okt. 2026

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.